ÖZ YURDUMDA GARİBİM ŞİMDİ

Günleri, haftaları saydım,
Vuslat vuslat diye ağladım.
Toprağına başımı adadım,
Öz yurdumda garibim şimdi.

Bu sokak bizim sokak değil,
Bu okul, okuduğum okul değil,
Bu câmiler eskisi gibi değil,
Öz yurdumda garibim şimdi.

Mânâsını koparmışlar öz yurdumun,
Dağ'ını koparmışlar Kastamonu'mun,
Selviler büker olmuş tümden boynun,
Öz yurdumda garibim şimdi.

Nerdesin ey Musa, gel âsan ile,
Gönlümüze kutlu avazın ile,
Şehrimizi aydınlat nurun ile,
Öz yurdumda garibim şimdi.

Sensiz mahzun yollar ve ben,
Senin yolun gözler selviler ve ben,
Ay nöbette, güneş nöbette ve ben,
Öz yurdumda garibim şimdi.

Bir hayaldin sanki silindi,
Bir rüyaydı o günler geçti gitti,
Ayrılığa kalmadı tahammül bitti,
Öz yurdumda garibim şimdi.

Hep hasret hep özlem içindeyim,
Daim dönüşünü düşlemekteyim.
Ayağına toprak olduğum Efendim,
Öz yurdumda garibim şimdi.

Hatıralar avutmuyor, can gidiyor,
Gözden gül kırmızısı kan gidiyor.
Gel kavuşalım bak ömür bitiyor,
Öz yurdumda garibim şimdi.

Esen yeller esmez olmuş yurdumda,
Bülbüller ötmüyor bak bağımda,
Dön artık sevenlerine acıyıp da,
Öz yurdumda garibim şimdi.

Gök, yer birleşti gidişinle sanki
Kafese koydular ruhumu sanki
Beni de artık gariplerden say ki,
Öz yurdumda garibim şimdi.

(Bu şiir mânevi büyüğünü kaybeden bir şehir düşünülerek yazılmıştır)